driftbui. wat nu?

Help! Een driftbui. Wat nu?

Je kind is aan het huilen en het schreeuwen. Als ouder voel je je machteloos. Ben je op een openbare plek, dan voel je je konen steeds roder worden en steeds meer blikken op je gericht. Wat te doen? Streng zijn, met het risico op nog meer emotie? Toegeven, met het risico dat je kleintje weet dat het door te huilen alles van je gedaan krijgt? Driftbuien kwamen en komen bij mijn dochtertje gelukkig niet vaak voor. Maar als het zover was, had ik vaak geen idee wat precies te doen. Wel voelde ik mezelf vaak ongemakkelijk en boos worden in zo’n situatie. Onbewust wist ik dat de combinatie van driftig kind en boze ouder niet de beste was, maar wat dan?

Restorative Practice

Een paar maanden terug organiseerde de school van mijn dochtertje een bijeenkomst over ‘Restorative Practice’. Geen idee wat dat betekende. Toch was er iets dat maakte dat ik me inschreef en naar de bijeenkomst ging. En wat was het nuttig. Kinderen kunnen goed denken en discussiëren. Ik leerde dat kinderen mentaal dan in hun ‘blauwe zone’ zijn. Als een kind zich niet veilig voelt, iets niet eerlijk of niet duidelijk vindt, of als het vindt dat hij/zij ook even recht heeft op een beetje zeggenschap, dan komt het in zijn ‘rode zone’. Een kind in de rode zone kan niet meer nadenken, zo werd gezegd. Het is emotioneel en reageert op de automatische piloot. Best herkenbaar, toch?

Geen gesprek voeren middenin een driftbui

Een 3-jarige met een driftbui? Dat zit, volgens de ‘theorie’, in een rode zone. Had mijn dochtertje een driftbui, dan probeerde ik haar met argumenten te overtuigen dat die driftbui onterecht was of niet goed uitkwam of dat ze weer even ‘gewoon’ moest doen. Of ik werd boos. Maar dát werkt totaal averechts, zo begon ik te begrijpen tijdens de bijeenkomst. En, eigenlijk, had ik dat ook al wel gemerkt. Je kunt geen gesprek voeren met een kind middenin een driftbui. En boos worden is juist een ‘trigger’ voor nog meer emotie. Opnieuw: best herkenbaar, toch?

Blijf rustig

Wat dan wel? Help je kind om weer rustig te worden, zo leerde ik. Want als je kleintje rustig wordt, komt het weer in z’n blauwe zone en kun je weer samen praten. Ik leerde dat het sowieso belangrijk was dat ik zelf rustig blijf in de ‘rode zone’-situaties, hoe lastig dat soms ook is. Want de emotie, laten we eerlijk zijn, zit vaak niet alleen bij ons kind. Een manier om je kind te kalmeren is door te helpen te benoemen wat hij/zij voelt. Een 3-jarige kan een overkokend vat vol emoties zijn, maar heeft nog niet de taal en de vaardigheden om wat hij voelt in woorden uit te drukken. Met het benoemen van de emotie kan een kind zijn of haar emotie leren kennen. Een andere, veelgebruikte, manier in de ‘rode zone’-situatie is om de situatie te veranderen. Afleiden dus.

Stel geen “waarom?” vragen

Het werkt. Tenminste… meestal. Bij een driftbui probeer ik nu kalm te blijven, mijn dochtertje vast te houden en als eerste tegen haar te zeggen: ‘ben je boos/verdrietig/teleurgesteld/bang’? Langzaamaan komt er dan een knikje. ‘Wordt eerst maar even rustig,’ zeg ik dan. Als ze rustig is, gaan we in gesprek.

Bij de bijeenkomst leerde ik ook dat je nooit ‘waarom ben je …. (emotie van het moment)?’ moet vragen. Een waarom-vraag is te ingewikkeld als je 3 bent. Te ingewikkelde vragen blokkeren het gesprek. Vraag liever ‘wat gebeurde er?’ Of beschrijf zelf zo feitelijk mogelijk wat je zag gebeuren. Dan kun je het gesprek aangaan. De tips daarvoor lijken overigens bijzonder veel op wat je leert bij alle feedback-cursussen op je werk: feitelijk blijven en het bij jezelf houden.

Vergeet niet, het is een fase

Het aantal driftbuien is flink afgenomen. Het helpt dat mijn dochtertje ouder wordt en zich beter met woorden kan uiten. Maar… is het lastig om kalm te blijven? Herhaal dan vooral het mantra ‘het is een fase, het is een fase’.


Heb jij nog andere tips? We horen het graag in de comments!


Gepost onder Mindfulness & Yoga met de tag Opvoeden

Mireille van Reenen

door Mireille van Reenen

Reacties