shoarma

Het ouderschap en shoarma: wat je er in stopt komt er ook weer uit

Het was een jaar of tien geleden. Ik was in cafe Diep op de Nieuwezijds Voorburgwal een biertje aan het drinken met een groep vrienden. Een vriend van mij woonde in Dublin, Ierland en had weer een andere vriend meegenomen. Laten we hem Anil noemen. Hadden zijn ouders 30 jaar geleden bedacht. Soms ontkom je je lot gewoon niet.

Ineens “moest” iedereen naar huis. Ik ben net een kind. Binnen een minuut beslissen dat je weggaat, je jas aantrekken en buiten staan is gewoon moeilijk voor mij. Dat mag iets langzamer gaan. Of ik hou er gewoon van om in het cafe te hangen. In ieder geval. Binnen een minuut stond iedereen buiten. Behalve ik. En behalve Anil. Anil was al tijden niet in Nederland geweest. Hij keek mij smekend aan en hij zei: (die diep zware stem mag je erbij fantaseren hoor) “Tim… Please take me to Ben Cohen.”

Shoarma

Voor de niet Amsterdammers. Ben Cohen is de beste Shoarmazaak in Amsterdam. Vies lekker gewoon. Ik dacht nog ”Ja doei! Vieze ranzige shoarma. Echt geen zin in!” Maar uit mijn mond kwam: “Okay.” Want soms weet je gewoon dat je iets moet doen. Het is alsof het sterker is dan jij. Je lots bestemming. Je Karma. Je Shoarma.

Mijn Karma was Shoarma.

En dus nam ik Anil mee naar Ben Cohen. En vanaf dat moment spreek ik liever over: “Mijn Shoarma”. En later in het leven kreeg ik kinderen. En in dat gedoe, die chaos, die ook wel het vaderschap genoemd wordt kreeg “Mijn Shoarma” een diepere betekenis.

Je stem verheffen

Want soms heb ik gewoon echt geen zin in die kinderen en dan ben ik wel eens onredelijk. Dan verhef ik mijn stem. En soms, okay meestal, heeft dat eigenlijk niets met dat kind te maken. En het heeft alles te maken met het feit dat ik mij ergens niet lekker over voel. Die gedachte die net door mijn hoofd spookte. Vlak voordat mijn kindje iets doet waar ik “nu heel ff geen zin in heb!”

Samengevat: Ik heb een negatieve gedachte. Mijn kind staat voor mijn neus. Doet iets randoms. Ik grijp dat aan als reden voor mijn negativiteit. Ik verhef mijn stem. En wat denkt je kind? Onderbewust of niet. “Fuck you. Zo zijn we niet getrouwd” Ik scheld te veel dat weet ik maar ik wil ook gewoon benadrukken dat dit soort dingen gewoon niet cool zijn voor je kind. En het gebeurt vrijwel iedere dag. Bij mij tenminste. Of gebeurde. Nu ben ik mij bewuster van mijn gedachten. Ietsje.

Feedback geven en krijgen, ook van jezelf

Ik heb nu soms dus door dat als ik onaardig tegen mijn kinderen ben dat dat helemaal niets met hen te maken heeft. Ze triggeren misschien iets. Maar meestal zijn zij niet de reden van dat ik mij ergens niet zo lekker over voel. En dan krijg je het dus ook terug. Dat is “Shoarma”. En als je erover nadenkt wil je ook dat ze het teruggeven. Feedback over je gedrag maakt je een leuker mens. Als je dit onzin vindt dan eindig je misschien wel als een verbitterd oud mannetje of vrouwtje die niet wil veranderen omdat “je het allemaal wel weet”. En dan is de kans groot dat je een “loner” wordt. Saai toch, willen we niet. Wil ik niet. Alleen op het moment dat je het terugkrijgt voelt het even niet zo heel lekker.

Ken je dat dat je puber tegen je staat te gillen omdat alles stom is? Onterecht gedrag vertoont naar jou toe? Wees blij. Namelijk, als eerste, hij of zij durft zich te uiten naar je. 1-0 voor jou, papa of mama! Daarnaast geeft hij of zij misschien iets terug wat je hem of haar een tijdje terug gegeven hebt. 1-1, papa of mama ;). Er is een hele simpele manier om hiermee om te gaan. Niet persoonlijk nemen. En dat weet je al. Want toen jij onterecht je stem verhief tegen je kind moest hij of zij het ook niet persoonlijk nemen. Toch?

Ik ken dus een kindje dat slaat schopt en spuugt. Gewoon echt een vervelend kind. Mama, voor zover ik dat kan zien, verheft eigenlijk chronisch haar stem tegen haar zoon. Het is, zeg maar, nooit goed genoeg. De vraag is nu natuurlijk: is dat kind gewoon vervelend en is dat niet gecorreleerd met het stem verheffen van mama? Verheft mama haar stem omdat dat kind vervelend is? Of? Is dat kind vervelend omdat mama haar stem verheft? Kan allemaal waar zijn. Maar aan die laatste twee kun je iets doen. Wat je daaraan kan doen?

Eerlijk naar jezelf zijn.

Wat gebeurt hier echt in mijn hoofd? Is een goede vraag. Volgende week ga ik hier dieper op in. “Shoarma, veel te eerlijk zijn en rigoureus zelfonderzoek”

Als je iets te melden hebt of als ik je ergens mee kan helpen laat iets van je horen. Ik connect graag met je en wil altijd bijleren. Dus als je nog goede tips hebt, don’t be a stranger!

Groetjes, succes en veel plezier deze week.

– Tim

Koop een leuk boek met nog meer filosofische lessen van kinderen. Voor jezelf of een vriend of  vriendin.


Gepost onder Inspired by met de tag Opvoeden

Tim van der Vliet

door Tim van der Vliet

Reacties